Orijin kütüphane

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİYM; Be-Siyn/İnsan-Miym/Muhammed-ALLAH-Rahman-Rahiym!

Besmeleye “Be/Bürünme” gözlüğü ile bakarsak; “İnsan-Muhammed” görünür.Besmeleye “Eliyf/TEKlik” gözlüğü ile bakarsak; “Rahman-Rahiym” görünür.”Be” de ALLAH’tandır; “Eliyf” de ALLAH’tan!

Bir bakışla “İnsan-Muhammed”, diğer bakışla “Rahman-Rahiym” olarak görünen TEK; varlığını ALLAH’tan alır.Bundan dolayı ALLAH ismi; besmelede ortada yer alır.Sanki ALLAH hazinesi açılmış; bir bakışla “İnsan- Muhammed”, diğer bakışla “Rahman-Rahiym” olarak saçılmıştır.

Aynı TEK’e; “Be” gözlüğü ile bakıldığında “İnsan-Muhammed”; “Eliyf” gözlüğü ile bakıldığında “Rahman-Rahiym” görünür. O halde “İnsan-Muhammed Rahman-Rahiym isminin bürünmüşüdür.”İnsan-Muhammed”in “Rahman-Rahiym”den öte varlığı yoktur; .”İnsan-Muhammed”in “Rahman-Rahiym”le var olur.

 “Be” doğru çekilir, doğrultulur;doğru olanın “Be” gerçeği ile var olmak olduğuna işaret eder. Her şey “Be”nin altındaki NOKTA’nın yansımasıyla var olur” “Siyn” dişleri birbirinden ayrı, apaçık yazılır, yükseltilir, belli olur.”Be” den sonra, “Be” ile “İnsan”ın varlığı aşikar olur.”Be” gözlüğü ile bakarsan “İnsan” vardır; “İnsan” “Be” gözlüğü ile var olur. “Miym” kör yapılmaz, gözü belli edilir;”İnsan”daki “basir”ete işaret eder.Siyn/Miym; İnsan’i varlık ve Muhammed’i şuuru!

ALLAH güzelleştirilir, güzel yazılır;esmalarının TEKliğe bağlılığına işaret eder.Rahman uzatılarak yazılır; esmalarının ölçüsünün sınırsızlığına işaret eder.Rahiym tek tek yazılır; esmalarının sayısının sonsuzluğuna işaret eder. Gerçek gözlük olan “Eliyf” ile bakarsan var olan sadece ALLAH’tır; “İnsan” ise “Be” gözlüğü ile var olur.İnsan’i varlık ve Muhammed’i şuur ALLAH’ın Rahman ve Rahimiyeti sonucu esmalarının “B”ürünmesiyle var olur.

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİYM;Be-İnsan-Muhammed-ALLAH-Rahman-Rahiym!Besmelede; İnsan-Muhammed’de var.İnsan-Muhammed; ALLAH’ın Rahman ve Rahiym özellikli esmalarının “B”ürün-mesiyle var olur.Kur’an “Be” ve “Eliyf” olmak üzere iki göze/basirete de seslenir.

………..

BİR HADİS VE YORUMU:

“Namazı (Fâtiha’ya namaz,diyor?), kulumla aramda ikiye taksim ettim...Yarısı benim yarısı kulumundur...

Yorum:Namaz, salat, yöneliş-fatiha,OKU’manın girişi, açıcısı, anası iki bakışla değerlendirilir.Birincisi “Eliyf” bakışı; ALLAH’a dönük bakışla değerlendiriş. İkincisi “Be” bakışı; İNSAN’a dönük bakış.

 Kul: <elHAMDu lillahi Rabbil’Alemiyn>der, Allah: Kulum beni Hamd etti (Hamd’den-idrak’tan aciz olduğunu bildi; Hamd eden Allah’tır), buyurur... Kul: <erRahmânirRahiym>, der; Allah: kulum bana SENA etti (izhar olunanın Rahmâniyet ve Rahımiyetimin sonucu olduğunu bildi), buyurur... Kul: <Maliki yevmid Diyn>, der; Allah kulum beni temcid etti (Azametim ve şanımla beni bildi) buyurur...

Yorum: “Hamd Rabb’ül âlemiyn olan Allah’a mahsustur.Rahmân’dır, Rahıym’dir. Diyn Günü’nün Mâlik’i/ Melîk’idir.” Ayetleri “Eliyf” gözlüğü ile söylenmiş ALLAH İNDİnden/ESMA kapsamında ifadelerdir.”Kulum BENi … etti” ifadeleri bu gerçeğe işaret eder.ALLAH esmaları için Hamid, Rabb, Rahman, Rahiym, Malik/Melik halleri söz konusudur.İnsanın efali açısından bu sınırsız haller söz konusu olmaz.

Kul: <iyyaKE na’budu ve iyyaKE neste’iyn> der, Allah: Bu, benimle kulum arasındadır, kulumun istediği onadır...

Yorum: “Yalnız sana kulluk ederiz VE yalnız senden yardım dileriz...” ayeti hem “Eliyf” hem “Be” gölüğü ile söylenmiş ifadelerdir.Bu ayet “Eliyf” gözlüğü ile bakıldığında “ESMA”nın seslenişi; “Be” gözlüğü ile bakıldığında “İNSAN”ın seslenişi olarak değerlendirilir.”Bu benimle kulum arasındadır” ifadesi bu gerçeğe işaret eder.Gerek ALLAH’ın esmalarının, gerekse bu esmaların terkibi sonucu açığa çıkan İnsanın efali açısından her an ALLAH’a kulluk ve bu halin devamı için ALLAH’tan yardım halleri söz konusudur.

Kul: <İhdinas Sıratal’Müstakıym, sıratallezine en’amte aleyhim, ğayril mağdubi aleyhim ve laddaaalliyn> der; Allah: İşte bunlar kulumundur, istediği kulumundur, buyurur”.

Yorum: “Hidâyet et bizi o Sırat-ı Müstakım’e; O sırat ki İN’ÂM’da bulunduklarının yoludur. Gadap edilmişlerin değil. Ve sapanların değil.” Ayetleri “Be” gözlüğü ile söylenmiş “İNSAN” indinden/Efal kapsamında ifadelerdir.””İşte bunlar kulumundur” ifadesi bu gerçeğe işaret eder.ALLAH Esmaları açısından; in’am bulma, gadap edilme, sapma diye hal olmaz.İnsanın Efali açısından in’am bulma, gadap edime, sapma hali söz konusu olur.
……….

Yani olan tek şeyin; “Eliyf” şuuru ile TEKliğe dönük değerlendirişi ve “Be” şuuru ile Bürünmeye dönük değerlendirişi söz konusudur.Bundan dolayı Kur’an bazı ayetlerinde ALLAH’ın/RabbiN sözü olarak ifade edilirken, bazı ayetlerinde de Hz.Muhammed’in sözü olarak ifade edilmektedir.

O halde; “Kur’an ALLAH’ın mı; Hz.Muhammed(as)’in mi sözü” tartışması boştur.Kur’an; ”Be” gözlüğü ile bakarsan Hz.Muhammed’in, “Eliyf” gözlüğü ile bakarsan ALLAH’ın sözüdür.Çünkü ne ALLAH Hz.Muhammed’den; ne de Hz.Muhammed ALLAH’dan beri değildir.Hz.Muhammed ALLAH ile vardır; ALLAH Hz.Muhammed’den açığa çıkar.

Kur’an; RabbiN kendisine inzal ettiği, kerim bir Resulün kavli(sözü)dir.Kur’an; ALLAH’ın Rahman ve Rahimiyle Rabbinden OKU’nandır.O halde; ALLAH’dan, Rahman’dan, Rahiym’den, Rabb’den… OKU’ma söz konusudur. Yani Kur’an; OKU’nası Kitab içinde Kitab’dır...Alemler denen varlığından şüphe olmayan, apaçık Kainat Kitabı da bu OKU’malar sonucu, ALLAH’ın Hamdi ile Rabb’den OKU’nur olur(var olur)…Hatalar bizdendir; doğrular ALLAH’dan!..